Retrospektivna izložba akademika Ljube Popovića (1934-2016)

Galerija Srpske akademije nauka i umetnosti
04.09.2019. dо 20.10.2019. godine
www.sanu.ac.rs

Taj strah pred univerzumom u kojem nemamo više nikakvih repera podstiče me da najprefinjeniju lepotu tražim u samom središtu užasa.

Ljuba Popović

Tri godine nakon smrti akademika Ljube Popovića (1934–2016), Galeriji SANU organizovala je najobuhvatniju retrospektivnu izložbu njegovih slika do sada ne samo u Srbiji već i u Francuskoj, gde je živeo i stvarao od 1963. godine. Autori izložbe su Nikola Kusovac i Slavica Batos.
Izložba obuhvata 45 dela, uglavnom velikih formata, iz svih perioda, raspoređenih u šest celina prema hronološkom redu, od najnovijih ka najstarijima, i pruža celokupan uvid u stvaralaštvo jednog od najvećih slikara naše ali i francuske likovne scene:
Uvodna postavka – prva sala je izuzetak u hronološkom redu, jer je jedina mogla da primi monumentalni triptih U čast Džejmsa Džordža Frejzera, iz 1976–1978. godine, dugačak osam metara, uz koji su izložene još tri slike iz istog perioda.
Period posle 2000. godine – suprotstavljanje svetlosti i sila mraka, preispitivanje oblika egzistencije nakon smrti i pojavljivanje džinovskih glava s velikim, razjapljenim ustima koja simbolizuju usta pakla i privlače i gutaju sićušne ljudske prilike.
Devedesete godine – fantastičan plavičasti pejzaž i erotizam protkan nežnošću i lepotom nagovešten na slikama iz osamdesetih godina sve se više meša sa predstavama zla, ružnoće, haosa i smrti. Tu pojavu na svojim slikama nazvao je crnim romantizmom.
Osamdesete godine – na slikama počinje da se uočava sasvim novi, ledenoplavi tonalitet, a pojavljuju se i prvi veliki pejzaži u kojima su ljudske figure ili sasvim sićušne ili ih uopšte nema.
Prvi pariski period – sa dolaskom u Pariz postepeno napušta scene sa jednom ili dve osobe u zatvorenom i skučenom prostoru da bi ih zamenio širim i raskošnijim kompozicijama.
Beogradski period – dominira ljudska figura, često izbrisanog lica, nepokretna i zarobljena u prostoru ispunjenom zebnjom.
Ljubino slikarstvo u Francuskoj je najčešće označavano kao nadrealističko, fantastično ili simbolističko a u Srbiji je tome dodavana i vezanost za istorijski i teorijski kontekst Mediale, iako je sa grupom Mediala izlagao samo jednom, 1960. godine u Grafičkom kolektivu. Imao je razne uzore ali se nije izjašnjavao kao deo bilo koje grupe ili pokreta a svoje stvaralaštvo nazivao je, još od vremena druženja s Leonidom Šejkom, težnjom ka « integrativnom slikarstvu ». Prema njegovom sopstvenom objašnjenju, integralno slikarstvo ne može da bude obično zadovoljstvo za oko već mora da obuhvati pitanje bića u svoj njegovoj dubini i složenosti, da postavi pitanje položaja čoveka u svetu i njegove tragične sudbine, misterije s kojom nas suočavaju erotizam i strah od smrti.

  • 10/01/2018 - 19/12/2018
  • 3:30 - 4:00
error: Content is protected !!